दुनियादारी - माझ्या नजरेने !

दुनियादारी ह्या पुस्तकाबद्दल मी सर्व प्रथम मिपावर वाचले व मनात आले हे पुस्तक तर हवेच हवे आपल्याकडे, शोकेससाठी नाही वाचण्यासाठी. सागर ह्यांच्याशी संपर्क झाला व लगेच काही दिवसामध्ये ते पुस्तक हातात मिळाले, माझ्या चपराशीने जरा गोंधळ घातला त्याला ते पुस्तक नावावरुन हिंदी वाटले व संध्याकाळी आलेले कुरियर सरळ घरी घेऊन गेला, पण दुस-या दिवशी क्या साब म्हणत मला परत ही केले. माझी एक वाईट सवय आहे कुठलेली पुस्तक हातात आले की लगेच मी सर्वात प्रथम व सर्वात शेवटचे पानं वाचतो, पण दुनियादारी बद्दल एवढे वाचले होते (प्रतिसाद व खरडी) की हिंमत झाली नाही शेवटचे पान वाचण्याची ना पाहण्याची,

सुरवातीपासून वाचण्यास सुरवात केली व सरळ शेवट करुन पुस्तक बंद केले. व विचार केला हे पुस्तक आपण का व कश्यामुळे पुर्ण एका बैठकीत ते पण ऒफिसमध्ये ज्याकाळात जेवायला फुरसत नाही तेव्हा वाचले, का ? कारण सरळ होते एक तर मिपावर जरुर वाचावे असे पुस्तक असा शेरा मिळाला होता व मनात एक हुरहुर होती जे पुस्तक १९८२ मध्ये प्रकाशीत झाले ते आजच्या जगाबद्दल कसे व्यक्तव्य करु शकते ? पण मिपावरील लेखामध्ये आलेले प्रतिसाद व लेख वाचून मनात होते की हे पुस्तक व्यवस्थीत वाचायचे व मगच विचार करायचा, एकदा वाचले एका बैठकीत, परत वाचले दुस-या बैठकीत एकाच दिवशी आधी न घेता व नंतर घेतल्यानंतर. फक्त मनात एकच विचार आला हे मिस्टर सुहास शिरवळकर कुठे भेटतील व त्यांचे कसे आभार मानावेत एवढे सुंदर चित्रण लिहल्या बद्दल ? ते जेव्हा भेटतील तेव्हा भेटतील पण मनातील हुरहुर मिटवणे गरजेचे त्यासाठी हा लेखन प्रचंच.

**************************************

दुनियादारी कुठून सुरु व कुठून समाप्त हे कळतच नाही हे वास्तव आहे, कुठल्याही पात्राच्या जागी तुम्ही स्वत:ला पहाणे हे यश आहे ह्या कादंबरीचे / पुस्तकाचे. भन्नाट वेग व एकापेक्षा एक सरस व्यक्ती हेच ह्या कादंबरीचे / पुस्तकाचे यशाचे कारण. कोण कुठले श्रेयस , डिएसपी, अशोक, एम के, श्री, नितीन, साईनाथ, सुरेखा, मिनू, शिरिन , मिस्टर व मिसेस तळवळकर, कोण अशोकची आई व कोण दिन्याची फॆमेली, कोण जाणे कुठले एसपी कॊलेज पण आपण वाचनाता अचानक गुरफटले जातो व वाटते अरे आम्ही तर ह्यांना ओळखतो जर जवळून नसेल तर दुरुन सही पण आम्ही ओळखतो सर्वांना, पुस्तक वाचण्याआधी व वाचल्यानंतर आपले भावविश्व एकदम वेगळे होऊन जाते, आपण का जाणे अचानक एका वेगळ्याच विश्वामध्ये रमतो, जो आपल्याला नेहमी खटकत असतो जिवनामध्ये तो पण आपलासा वाटू लागतो त्याचा चुकीचा दृष्टीकोन देखील आपण जरा तपासून पाहू लागतो., मित्र, कॊलेज, मारामा-या व तो संतोष बार पाहिला नाही असे नाही कुठे ही जा कोल्हापुरात, पुण्यात अथवा अस्सल दिल्ली मध्ये नाहीतर कानपुरमध्ये सर्वत्र हेच मग ह्या पुस्तकात असे काय आहे ज्याने मला वेड लावले तर ते आहे प्रत्येक व्यक्तीरेखेचे भावविश्व.

अरे वाचताना हदयावर खड्डे पडतात यार हेच यश. चार पानं हसण्याची तर चार पानं निरंतर अश्रु ढाळण्याची, माझ्या मित्रांनी मला कधी एवढे इमोशनल पाहिले नव्हते ते जरा चरकलेच पण हा एक पुस्तक इफेक्ट आहे हे कळाल्यावर चार शिव्या देऊन गप्प झाले पण मी गप्प होऊ शकलो नाही, डोक्यात कुणाला दोष द्यावा हाच विचार चालू होता व आहे.

***************************************
शेयस तळवळकर, हा तुम्हाला कुठे ही भेटेल अगदी तुमच्या जवळपास वावरत असेल, नाव दुसरे असेल पण व्यक्ती तीच, घरात प्रॊब्लेम म्हणून हॊस्टेलवर / रुम वर पडिक, मित्रांमध्ये रमलेला, हुषार, हजरजबाबी, स्पष्ट व मनमोकळा, मनाने सच्चा पण काय करावे हेच माहीत नसलेला व अनुभवाच्या जोरावर दुनियादारी शिकलेला. मीनू एक नजर काफी, आपल्या प्रियकरावर जिवापाड प्रेम करणारी, प्रियकराच्या मैत्रीणीवर जळणारी व आई वडिलांचा दबाव म्हणुन अचानक प्रियकराच्या जिवनातून जाणारी अशी मिनू तुम्ही देखील कधी ना कधी पाहिलेली, अंगात रग असलेला पण रस्ता माहीत नसलेला, मित्रांसाठी जिव देणारा व घेणारा पण स्वत:चे काय ह्याची फिकिर नसलेला डि एस पी देखील तुम्हाला कोप-या कोप-यावर भेटेल, मित्रांना नेहमी हसवणारे / प्रत्येक वेळी साथ देणारे नितीन, मध्या व श्री देखील भेटतील, तसेच मित्रांना दगा देणारा अशोक व साईनाथ नावाचे प्राणी देखील आपल्या आसपास भेटतीलच. कुठल्याही बार वर जा तुम्हाला एम के जरुर भेटेल जरा स्वभाव निराळा असेल पण बाकी सगळे सेम. नातेगोती कधी अश्या क्षणाला पोहचली की जेथे तोंड दाखवायला जागा राहिली नाही की मनमोकळेपणा अशी अनेक जोडपी आपलाला आसपास दिसतील.

ह्या पुस्तकात आहे तरी काय ? ह्या २७२ पानी पुस्तकात एक कॊलेज आहे, एक कट्टा आहे, काही मित्र आहेत काही मैत्रीणी आहेत, आई-वडील आहेत एक एमके आहे व एक त्याची कोणीच नसलेली पण सर्व काही असलेली स्त्री आहे, प्रेमाच्या अथांग सागराला कसा वळसा देणे आहे हे माहीत असलेली शिरिन आहे तर नात्यांना किती किंमत द्यावी हे माहीत असलेला तीचा भाऊ आहे, प्रेम म्हणजे एक दरी आहे व दरीच्या काठावर उभे असलेले सुर्यास्त व सुर्योदय निहारत असलेले जोडपे आहे तर प्रेम म्हणजे काय माहीत नसलेली व एका मुर्खाशी लग्न करायला एका पायावर तयार असलेली प्रियसी देखील आपल्याला भेटते. प्रत्येक जण वेगळा पण एकमेकाशी जुडलेला ह्या ना त्या कारणाने.

लहानपणापासून आई-वडिलांच्यापासून दुरावलेला एक मुलगा, वडिलांच्या इच्छे खातिर लग्न केलेली व प्रेमाचा बळी देलेली आई, बायको दुस-यावर प्रेम करते हे माहीत असून देखील लग्न केले व लग्न टिकवण्याचा व नाते जपण्याचा निरंतर प्रयत्न करणारा पती, पतीने धोका दिला म्हणून विचित्र अवस्थेत प्रियेसी, स्वत:ला प्रियतमे ने सोडला म्हणुन निराशेच्या गर्तेत डुबक्या मारणारा एम के, एक गावगुंड पण मनात दोस्तीचा दर्या असलेला व मनाने हळवा डिएसपी व त्यांचा अफाट मित्रसंग्रह.

***************************************************

श्रेयस

मी पण असाच आहे फाटका
एमके माझ्यामध्ये देखील वेगळा
कधी डिएसपी माझा मित्र होता वेगळा
तर कधी मिनू, शिरिन मध्ये मी गुरफटलेला
कधी प्रेमामुळे रक्तबंबाळ
तर कधी दारुमुळे झालेली आबाळ
मी असाच एक श्रेयस
दुस-याला दुनियादारी शिकवता शिकवता
अचानक दुनियादारी शिकलेला
हरवलेल्या मित्रांमध्ये कधी
श्री तर कधी नितीन शोधत असलेला
संतोष बार च्या अंधा-या टेबलवर
दुनियादारीचा हिशोब मांडलेला
मीच तो एम के कधी
श्रेयस असलेला !

अंत... भाग- ४

तोच रुम च्या खिडकीतून गोळ्या चालल्या व काही कळायच्या आत रिंकी जमिनीवर पडली व मी स्वतःला वाचवण्यासाठी... बेडच्या खाली जाण्यासाठी उठलो तोच डाव्या हातातून प्रचंड कळ आली व मी मटकन खाली पडलो... साठे आत दरवाजा जवळ जवळ तोडत आत येताना दिसले व माझ्या मागील खिडकीवर ते अंधाधुंद फायरिंग करु लागले... मी हळू हळू बेशुध्द पडलो....

मागील भाग - ३
*******************

काय झालं अचानक कुणाला काहीच कळले नाही, त्यानीं हल्ला का केला ? कुणावर केला.. माझ्यावर की रिंकीवर ? गोळ्या झाडल्या गेल्या... दोन जिवंत माणसं रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेली.. हॊस्पिटल मध्ये सर्वत्र गोंधळ उडालेला कुणाला काहीच कळत नव्हते... डॊक्टर-नर्स आले, पोलिस वाले गोळा झाले व मला व साठेंना आयसीयू मध्ये हलवण्यात आले, रिंकी... बिचारी विनाकारण आपला जीव गमवून बसली माझ्यामुळे...

# एक आठवड्यानंतर...

माझ्या खांद्याला गोळी लागली होती... साठेंना जवळ जवळ चार गोळ्या लागल्या पण ते वाचले..
तुम्हाला काहिच कळाले नसेल नाहि काय चालू आहे ते.. का माझ्यावर धडाधड ह्ल्ले होत आहेत.. कोण मला मारण्यासाठी तयार बसला आहे.. ह्या सर्व नाट्यामागे कोण आहे व हे सर्व का ? हे एवढे सोपे नाही आहे समजणे... खुप मोठी गोष्ट आहे... जवळ जवळ ह्या गोष्टीची सुरवात सहा वर्षामागे एक छोट्याश्या कामामूळे झाली... व आता त्याचा अंत आला आहे जवळ...! कळेल तुम्हाला लवकरच सर्व काही...

****

ती आत येताना दिसली... व एक वेगळाच सुगंध... रुम मध्ये पसरला...

ती- तुझ्यावर पुन्हा हल्ला झाला ?
मी- मी हो.
ती- काही अंदाज आला का कोण आहे ह्या मागे सर्व ?
मी- अजून नाही पण काही माग लागले होते पण... रिंकी मारली गेली.
ती- ओह...
मी- तो येणार आहे का भेटायला /
ती- नाही, तो पण भितीने गारठला आहे, घरातून बाहेर पडतच नाही आहे..
मी- कोड मिळाला ?
ती- नाही अजून.
मी- वेळ नाही आहे आपल्याकडे हे तुला माहीत असावे.
ती- मी ट्राय करते आहे मी ना...
मी- ट्राय नाही जर जगायचे असेल तर मला तो कोड हवा आहे... !
ती- येस. मिळेल काळजी करु नकोस..
मी- जेव्हा मला तु सोडले होते मागच्यावेळी... त्यानंतर तु कुठे गेली होतीस ?
ती- का ?
मी- असेच..
ती- मी, ऒफिस मध्ये व जरा काम केले.. का काय झाले ?
मी- ओके... त्या दिवशी तु मॊलकडे पण गेली होतीस ?
ती- नाही.. का ? असे का विचार तो आहेस ? तुला माझ्यावर संशय आहे ?
मी- सध्याच्या अवस्थेत तर मला माझ्या स्वत: वर पण संशय आहे....
ती- काय बरळतो आहेस... माझ्या शिवाय तुला तुझे काम करताच येणार नाही....
मी- माझी पिस्तुल त्यांच्याकडे कशी गेली ?
ती- काय माहीत... गाडीचे लॊक तोडणे येवढे अवघड नाही आजच्या काळात..
मी- रिंकीचा फोन माझ्याकडे आहे हे त्यांना कसे कळाले ?
ती- मला काय माहीत....
मी- रिंकी तुझ्या ऒफिसमध्ये काम करते हे तुला माहीत नव्हते ?
ती- व्हॊट...तुला काय म्हणायचे आहे ?
मी- तुला समजले असावे मी काय म्हणतो आहे ते...
ती- चल मी निघते...
मी- एक फोन देऊन जा..
ती- माझ्या घे..
मी- ठीक.

ती गेली... तिचा फोन हाता घेऊन मी खेळत होतो.. तोच एक विचार आला... व नंबर डायल केला..

मी- हलो.. रॊक्स ?
तीकडून- हाय.. बोल ! हा नंबर तुझा नाही..
मी- हो माझा नाही... एक काम होते...
तो- बोल.
मी- डिटेल्स हव्यात..
तो- नंबर..
मी- हाच.. मागील एक महिन्याच्या कमीत कमी. टाईम फक्त १२ तास, किंमत तु बोल.
तो- डन. ५ घेईन.
मी- डन.

फोन कट. रॉक्स... टेलीकॉम व वायरलेस मध्ये मास्टर माणूस... एक नंबरचा हॅकर... मला जे हवे आहे ते तो देईलच ह्यात शंका नाही..

खरंतर मला तीच्यावर संशय येणे खुप मोठी गोष्ट... माझ्या प्लान तीच्या शिवाय पुर्ण होणेच नाही.. पण न जाणे का मला तीच्यावर खुप संशय येत होता.. रिंकीने जेथे उभे राहून फोन केला होता.. त्याजागेच्या मागेच हिची केबीन... रिंकी हिच्या ऒफिस मध्येच काम करते... व दुसरा बळकट आधार.. सेंट.. जो मला माझ्या गाडीत बसल्या बसल्या जाणवला होता.. मला वाटले होते तोच सेंट रिंकीने मारला असावा... पण आज जेव्हा ती आत आली तेव्हा तोच सुगंध मला पुन्हा जाणवला... म्हणजे गाडितून पिस्तुल हिनेच गायब करणे काही मोठी गोष्ट नव्हती... व तीने का करु नये.. मी मेलो तर सर्व प्लान तीचा होईल व ते करोडो रुपये तीचे.... ! यस ही सारी गेम त्या करोडो रुपयांसाठी चालू आहे... ज्या राष्ट्रीय नेत्याने जनतेला रोज लुटून जमा केली होती.. व त्यांने एका कडेकोट बंदोबस्त असलेल्या तीजोरीमध्ये जमा ठेवली होती व त्याचे पाच वेगवेगळे कोड होते... तो सर्व संपती घेऊन पळून जाणारच होता देश सोडून तोच कोणी तरी त्याला टपकवले.. हे सर्व मला कसे माहीत.... दॆट्स द पॊइंन्ट.. ती तिजोरी मीच डिझाईन करुन दिली होती पण मी एक चुक केली होती कोड रिसेटचा ऒपशन आपल्यासाठी सोडला नव्हता... खरं तर मला माहीतच नव्हते की ते कश्यासाठी.. करुवून घेत आहे तो... ! पण जेव्हा त्याला मारलं गेले त्याच्या काही तासातच माझ्याकडे एक फोन आला व त्या फोन नंतर हा सर्व लफडा चालू झाला... !
कुणाला तरी कोड हवा होता.... व तो त्यासाठी काही ही करायला तयार होता.. दोन पाऊले मी पुढे होतो पण तो देखील काहीच पाऊले माझ्या मागे होता..

*************************


क्रमशः

अंत... भाग-३

मी फोन बंद केला व गाडी बंद करुन सरळ.. जे होईल ते होईल हा विचार करुन त्या गाडीच्या दिशेने चालू लागलो... दरवाजा उघडा होताच, मी जरासे आत बघण्यासाठी
वाकलो तोच एकदम पोटात जोरात कळ आली, माझा हात आपसूकच पोटाकडे गेला तर हाताला काही तरी ओले लागले..... मी ओरडलो... वोह शट... गोळी मारली मला तू.... असे म्हणत मी खाली कोसळलो.... !

मागील भाग...



डॉक्टरांनी माझा जिव वाचवला, पण मला गोळी मारणारा तो कोण ? हाच विचार डोक्यातून जात नव्हता, हॉस्पिटल मध्ये मी एकटाच होतो जवळपास कोणच नव्हते, शेवटी फोन करुन तीला बोलवावे हा विचार डोक्यात आला, मी फोन वर तिचा नंबर डायल केला...

ती- हल्लो.
मी- हाय.
ती- कसा आहेस आता, तब्येत ठिक आहे ?
मी- ठीक आहे, भेटायचे आहे तुला.
ती- सध्या शक्य नाही,
मी- भेट. गरजेचे आहे. आजच.

मी फोन कट केला व ती येईल की नाही हा विचार करु लागलो. तोच दरवाज्यावर ट्क टक झाली.. व दरवाजा उघडला गेला व रिंकी आत आली.

रिंकी- अरे हे काय झालं ?
मी- काही नाही असेच.
रिंकी- पोलिस आले होते त्यांना तो गोळी मारणारा सापडला का ?
मी- नाही अजून तपास करत आहेत.
रिंकी- पण तुला का ?
मी- रिंकी एक गोष्ट सांग मला, तुझा फोन माझ्या कडे आहे जे अजून कोणाला माहीत होते त्या दिवशी ?
रिंकी- कुणालाच नाही.
मी- त्याचा फोन तुझ्या फोनवर आला माझ्यासाठी, हेच मोठे कोडे आहे सध्या. जरा विचार कर जेव्हा तु मला फोन केला होतास फोन विसरला आहे हे सांगण्यासाठी तेव्हा तुझ्या आसपास कोण होते ? जरा प्रयत्न कर.
रिंकी- कोणच नव्हते रे, मी आपली ऑफिसच्या गॅलरी तून तुला फोन केला होता.
मी- तुझं ऑफिस कुठले आहे, नाव काय आहे ?
रिंकी- अरे सांगितले ना तुला, कॉलसेंटर आहे मॅकस्पेस.
मी- मॅकस्पेस ???? बायपास रोड वर ?
रिंकी- हो.
मी- गॉट इट. एक लिंक सापडली. चल जरा आपण तुझ्या ऑफिस कडे चलू.
रिंकी- आता ? तुला बेड रेस्ट सांगितला आहे ना ?
मी- मी ठीक आहे, पंधरा दिवस झाले आता आरामच करतो आहे, चल जरा काम करणाची वेळ आली आहे.
रिंकी- पण तु ह्या अवस्थेत ? डॉक्टर परमीशन देतील का ?
मी- चल तु. डॉक्टरांना माझे मी बघेन.

दुपारची वेळ होती, सकाळचा डॉक्टर व्हिजिट करुन गेला होता संध्याकाळचा पाच पर्यंत येणार , तो पर्यंत मी परत येऊ शकतो हा विचार करुन मी व रिंकी गुपचुप पणे बाहेर आलो व रिंकीच्या गाडीतून सरळ तीच्या ऑफिसकडे आलो.

रिंकी- मी येथे उभी राहून तुला फोन करत होते. हा कॉमन फोन आहे.
मी- ठिक.

मी जरा आसपास नजर फिरवली, नेहमी प्रमाणे जसे कॉल सेंटर मध्ये वातावरण असते तसेच येथे पण होते, जेथे रिंकी उभी होती तेथे सर्व बॉस च्या वेगवेगळ्या केबीन्स होत्या व समोर भल्यामोठ्या काचेतून बाहेरचा हायवे दिसत होता आम्ही १६ व्या मजल्यावर होतो... मी केबीन वर लिहलेली नावे वाचत होतो तोच एका केबीन वरील नाव पाहून मी दचकलो... ! म्हणजे धोका ? माझ्याशी धोका ? रिंकीने ज्या जागी उभे राहून मला फोन केला होता तेथून ही केबीन चार-पाच पाऊलावरच आहे. सत्य शोधायलाच हवे, नाही तर प्लान आपल्यावर उलटेल.

मी- रिंकी, चल. मला हॉस्पिटल मध्ये पोहचव.
रिंकी- ठिक, चल.

मी व रिंकी हॉस्पिटल मध्ये परत आलो व माझ्या रुम मध्ये पोहचलो तोच काही पोलिस अधिकारी आत आले व त्याच्या पैकी एक म्हणाला...

तो- नमस्कार मी इं. साठे, तुमच्याकडे लायसन्स पिस्तुल आहे ?
मी- नमस्कार, हो माझ्या नावानेच आहे.
तो- सध्या कुठे आहे ते ?
मी- माझ्या गाडीच्या स्टेरिंग व्हिलच्या खाली एका गुप्त जागी, का ?
तो - तुमचा पिस्तुल नंबर व परवाना नंबर आहे तुमच्याकडे ?
मी- आहे, पण सध्या येथे नाही आहे व मला लक्ष्यात नाही आहे.
तो- आम्ही शोध घेतला आहे, खरं सांगा गोळी कुणी झाडली तुमच्यावर ?
मी- म्हणजे ?
तो- आम्हाला शंका आहे गोळी तुम्ही स्वत:च तुमच्यावर झाडली आहे.
मी- व्हॉट... आर यु मॅड ?
तो - पुरावा आहे आमच्याकडे
मी - काय ?
तो- तुम्हाला परवाना मिळालेली पिस्तुल व गोळ्या ह्यांची डिटेल आमच्याकडे आहे.
मी- मग ?
तो- तुमच्यावर झाडलेली गोळी तुमच्याच पिस्तुलातून झाडली गेली आहे..
मी- आर यु मॅड ? माझी पिस्तुल माझ्या गाडीमध्ये आहे.
तो - लास्ट टाईम तुम्ही तुमची पिस्तुल कधी पाहील व चेक केली होती ?
मी- आठवत नाही.
तो - आठवून उत्तर द्या. नाही तर तुम्हाला त्रास होईल खुप व तुमची गाडी आमच्या ताब्यात आहे हे तुम्हाला माहीत असावेच.
मी- व्हॉट डू यु मीन ?
तो- मी सरळ सांगतो तुमच्या शरिरातून मिळालेली गोळी तुमच्याच पिस्तुलातून झाडलेली आहे ह्याचा पुरावा आहे आमच्याकडे.
मी - काय ? हे कसे शक्य आहे ? तुम्ही फोन डिटेल चेक करा... माझी पिस्तुल दाखवा मला मी सांगेन तुम्हाला..
तो- फॉरेन्सिकं लॅब मध्ये हे तथ्य समोर आले आहे, खरं सांगा.
मी- काय ? साहेब काही तरी गेम आहे..... मोठी गेम.

तोच डॉक्टर आत आले व म्हणाले..

डॉ. - काय चालू आहे येथे ? पेशेंट जख्मी आहे व तो अजून ही सिरियस आहे.
इं.साठे - माफ करा पण आम्हाला आमचे काम करु द्या. प्लिज.
मी- डॉक्टर.. जख्म दुखत आहे..
डॉ- मी बघतो.... माय गॉड... जख्मेतून रक्त येत आहे.. नर्स !
मी- डॉक्टर प्लिज हेल्प मी.
डॉ.- शांत रहा, मी करतो आहे मदत. नर्स, लवकर.... इं. साठे प्लिज तुम्ही निघा, नंतर तुमचा तपास करा मला माझे काम करु द्या.
साठे- मी येथेच आहे बाहेर.

मी कुणाच्या कळत नकळत आपली जख्म आपल्याच हाताने ओरबडून काढली होती.. कुणालाच कळाले नाही पण शक्यतो रिंकी...

*****

सहा तासानंतर...

ती - काय चालू आहे मला काही कळेल का ?
मी- कळेल.
ती- तो पोलिस अधिकारी... काय म्हणतो होता ते खरं आहे काय ?
मी- आर यु मॅड... मी स्वतः वर गोळी का झाडेन ते पण पोटावर ?
ती- ठिक आहे मग तु आपली जख्म का ओरबडलीस ?
मी - तुला कळाले ते ?
ती - हो..
मी - सांगेन सर्व काही पण थाबावे लागेल तुला काही काळ.. ही सर्व गेम आहे ... मोठी गेम.
ती- गेम... कसली ?'
मी -सांगेन तुला...

तोच रुम च्या खिडकीतून गोळ्या चालल्या व काही कळायच्या आत रिंकी जमिनीवर पडली व मी स्वतःला वाचवण्यासाठी... बेडच्या खाली जाण्यासाठी उठलो तोच डाव्या हातातून प्रचंड कळ आली व मी मटकन खाली पडलो... साठे आत दरवाजा जवळ जवळ तोडत आत येताना दिसले व माझ्या मागील खिडकीवर ते अंधाधुंद फायरिंग करु लागले... मी हळू हळू बेशुध्द पडलो....


क्रमशः

अंत... भाग-२

मागील भाग १

********************************



तीने हसून फोन कट केला, ह्याला कुठे घेऊन जाऊ हा विचार करत मी कधी रिंकीचा विचार करु लागलो कळालेच नाही, समोरुन ट्रकचा येणार प्रखर ज्योत माझ्या डोळ्यावर पडल्यावर मी अचानक ब्रेक मारले व गाडी एका बाजूला कलंडत आहे असे वाटले .... व गाडी कश्यावर तरी जोरात आदळली.....

स्टेरिंग व्हिलवर डोके जोरात आपटले व गाडी एक चक्कर घेउन बाजूच्या डिव्हाडरला धडकली...एअर बॅग एकदम फुलली व माझ्या तोंडासमोर आली.. मी कसाबसा त्यातून सुटका करुन घेत बाहेर आलो व त्याच्या बाजूच्या खिडकीकडे गेले व त्याला तपासला, तो बाजूलाच कलंडलेल्या अवस्थेत होता एक हात डोक्यावर होता, मी तेथेच पडलेल्या काचेच्या तुकड्याने एअरबॅग फाडली व त्याला बाहेर काढला, त्याच्या डोक्यातून रक्त वाहत होते,तो काहीच बोलत नव्हता, घाबरला होता जाम, मी एक रुमाल त्यावर धरला व लगेच फोन हाती घेतला व फॅमेली डॉक्टर ला फोन लावला व त्याला सर्व परिस्थिती सांगितली व रिंकीच्या फोन वरुन रुग्ण्वाहिकेला फोन लावला व त्यांना लोकेशन समजावून सांगितली. थोड्यावेळाने आम्ही हॉस्पिटल मध्ये होतो जास्त लागले नव्हते मला व त्याला देखील पण तरीही डॉक्टरने चेकअप साठी थांबवून घेतले व त्याला दोन दिवस हॉस्पिटल मध्ये राहणे बंधनकारक केले, त्यांच्या मते त्याची जखम जरा खोल होती शक्यतो सिटी स्कॅन करणे गरजेचे होते, माझ्या व त्याच्या डोक्यालाच फक्त मार लागला होता मला जखम झाली नाही पण त्याला झाली होती शक्यतो डोके काचेवर आदळले होते त्यामुळे ! मी जेव्हा जोरात ब्रेक मारले तेव्हाच त्याचे व माझे डोके आदळले असावे व जेव्हा डिव्हाडरला गाडी धडकली तेव्हा एअरबॅग बाहेर आली असावी... हा विचार चालूच होता तोच माझ्या खांद्यावर कोणी तरी हात ठेवला.एक २७-२८ वर्षाची युवती माझ्या बाजूला उभी होती....नजरा नजर झाली ! आम्ही दोघेच बाहेर होतो...

मी- तू ?
ती- हेच मी तुला विचारत आहे तु कसा काय अजय बरोबर आज ? व काय झाले.
मी- काही नाही, थोडासा अपघात झाला. आज त्याचा वाढदिवस म्हणून पार्टी.
ती- बरोबर ड्रिंक केली असावी अशी शंका आलीच मला, ड्राईव्ह कोण करत होते ?
मी- मीच. पण समोरुन येणा-या ट्रकच्या लाईटमुळे जरा गोंधळ उडाला.
ती- ओके. तो कुठे आहे ?
मी- आत चेकअप चालू आहे.. ओळख दाखवू नकोस.
ती- ओके.

डॉक्टर बाहेर आले व मला आत जाण्याची परवानगी दिली. त्याच्या डोक्याला पट्ट्या बांधल्या होता व तो बेडवर निवांत पडला होता, हसत माझे स्वागत करत.

मी- स्वारी यार.. एकदम ट्रक..
तो- अरे राहू दे यार... होता है.. लाईफ है !
मी- तरी देखील यार चुकी माझी होती..
तो- इटस ओके.
मी- चल तु आराम कर मी पण जरा रेस्ट करतो घरी जाऊन.
तो- तु ठीक आहेस ना ?
मी- हो, मुक्का मार लागला आहे जास्त काही नाही..
तो- गुड. गाडीचा काय हाल ?
मी- क्लिनर साईड डॅमेज ! दरवाजा व समोरची काच.
तो- ह्म्म, आपण वाचलो हेच महत्वाचे, पोलिसाचे काही लफडे ?
मी- नाही, सेट केले.

तोच ती आत आली व त्याच्याकडे काहीश्या रागावलेल्या नजरेने पाहून म्हणाली..

ती- काय झाले हे सर्व ?
तो- तु कशी काय येथे आलीस ?
ती- मी काय विचारते आहे.
तो- हा माझा प्रॉब्लम आहे, ओके.
ती- अजून मी तुझी बायको आहे व तुला दोन मुले ही आहेत हे लक्षात असू दे.
तो- शटअप. अरे, हो. हा राज माझा जूना मित्र आपल्या लग्ना आधीचा. लग्नात नव्हता येथे तो, व आता भेटला आहे जेव्हा आपण तलाक घेत आहोत तेव्हा.. काय योगायोग आहे नाही.
ती- तुम्ही होता का ह्याच्या बरोबर ?
मी- हो, मीच गाडी चालवत होतो, स्वारी.
ती- पिल्यानंतर तुम्हाला गाडी चालवावी असे वाटलेच कसे ?
तो- तो माझा मित्र आहे, काही बोललीस तर खबरदार.

ती रागाने पाय आपटत निघून गेली, मी त्याच्या शेजारी बसलो व त्याला थोडे पाणी पिण्यासाठी दिले त्याला रेस्ट घे, उद्या भेटतो. असे सांगून सरळ बाहेर निघून आलो. बाहेर पार्किंग मध्ये एक लाल रंगाची गाडी पार्किंग लाईट लावून उभी होती मी तडक त्या गाडी कडे गेलो दरवाजा उघडला व मी ड्रायव्हर सिटच्या बाजूच्या सिटवर बसलो गाडी वेगाने दिल्लीकडे धावू लागली...

मी- कुठे चाललो आहोत आपण ?
ती- घरी.
मी- ठीक आहे, काही बोलायचे पण आहे तुझ्याशी.
ती- जेवण करु मग बोलू.
मी- प्लान कुठे पर्यंत आला तुझा ?
ती- होईल सर्व काही दिवसात, त्यानंतर.... हिट !
मी- गुड. माझी पण पुर्ण तयारी झाली आहे, पण...
ती- आता मध्येच काय पण ?
मी- काही नाही.

मी काचेतून बाहेर पहात खिश्यात असलेल्या रिंकीच्या फोन बद्दल व तीच्या बद्दल विचार करु लागलो. उगाच रिंकीचा फोन नको वाजायला म्हणून बंद करा ह्यासाठी बाहेर काढला.

ती- हा फोन कधी घेतलास ?
मी- माझा नाही आहे, माझा माझ्या खिश्यात आहे, एका एका मित्राचा आहे.
ती- मग तुझ्या कडे का ?
मी- तो विसरला होता गाडीत.. ओह शट.. माझी गाडी, पार्किंग मध्ये आहे.
ती- चल, मी वळवते गाडी.
मी- नको, मी कॅब ने जाईन तो पर्यंत तु जेवण तयार कर पाऊण तासात येईनच मी.
ती- ह्म्म्म.
मी- मला येथेच ड्रॉप कर.
ती- मागे शर्ट आहे बॅग मध्ये, चेंज कर, ह्यावर रक्ताचे डाग आहेत व घाण झाला आहे.
मी- कुणाचा शर्ट आहे ?
ती- गिफ्ट होते त्याच्यासाठी.
मी- ह्म्म्म.

मी गाडीतच शर्ट बदलला व रेड लाईटवर गाडीतून बाहेर आलो व दुस-या बाजूने एक कॅब पकडली व मॉल कडे माझी कॅब धावू लागली. मी रिंकीचा फोन चालू केला व त्या फोन ने आपल्या फोन वर एक मिस्ड कॉल मारली व तीचा नंबर सेव्ह केला. हे करत असतानाच रिंकीचा फोन वाजू लागला... नंबर अनोळखी होता.

मी- हल्लो !
तीकडून - हल्लो, राज.
मी- हो मीच, तुम्ही कोण ?
तीकडून- लगेच, जयपुर हायवे ४८ किलोमिटर स्टोन जवळ ये.
मी- अरे कोण आहे ? ह्या नंबरवर मी आहे तुला कसे कळाले ? व मी तेथे का येऊ ?
तीकडून- जास्त विचार करु नकोस, आला नाहीस तर डोक्याला हात लावायची पाळी येईल, व तुझा प्लान बरबाद.
मी- माझा प्लान ? हु आर यु ?
तीकडून- जयपुर हायवे ४८ किलोमिटर स्टोन. ३० मिनिटाच्या आत.

फोन कट झाला.... कोण होता तो ? हा विचार डोक्यात पिंगा घालत होता, आवाज कुठल्यातरी Software चा वापर करुन बदललेला वाटत होता.. कोण होता तो ???
माझ्या बद्दल त्याला एवढी माहीती कशी ? हा फोन माझ्याकडे आहे हे त्याला कसे माहीत... डोक्याचा पार भुगा झाला होता... तोच कॅब मॉलच्या गेट मधून आत आली व मी पैसे देऊन सरळ पार्किंग लॉट मध्ये गेलो.. गाडी जागेवरच होती... !
मी दरवाजा उघडला व आत बसलो तोच कसला तरी वेगळाच सेंट मला गाडी मध्ये जाणवला.... हा सेंट तर .. रिंकी.. ! नाही यार असेच आपल्याला आठवला असावा असे वाटले... तरी ही मागील सिट वर चेक करुन घेतले व स्टेरिंग व्हिलच्या खाली असलेल्या माझ्या गुप्त ड्रॉव्ह मध्ये हात घातला व मला हवी असलेली वस्तू तेथेच आहे ह्याची खात्री करुन घेतली व सरळ गाडी जयपुर हायवेला लावली.

४८ किलोमिटर स्टोन जवळ एक गाडी पार्किंग लाईट लावून उभी असलेली दिसली... जरासा अंदाज घ्यावा ह्यासाठी मी त्याच्या जवळूनच गाडी पुढे घेतली व चोरट्या नजरेने पाहण्याचा प्रयत्न केला पण काहीच दिसले नाही.... मी गाडी जरा पुढे जाऊन थांबवली तो रिंकीचा फोन परत वाजला.....

मी- हल्लो.
तीकडून- काय भिती वाटली की काय ? गाडी मागे घे.
मी- माझ्या जिवाला काही धोका ?
तीकडून- डिल करायची आहे मला. तुझा जीव घेऊन मला थोडीच पैसे मिळणार आहेत.
मी- ठीक आहे...

मी गाडी रिवर्स मध्ये घातली व सरळ मागे घेऊ लागलो... मागील गाडीचा दरवाजा उघडला व उघडलेलाच राहिला.. पुन्हा फोन वाजला...

तीकडून- माझ्या गाडीमध्ये ये.

मी फोन बंद केला व गाडी बंद करुन सरळ.. जे होईल ते होईल हा विचार करुन त्या गाडीच्या दिशेने चालू लागलो... दरवाजा उघडा होताच, मी जरासे आत बघण्यासाठी
वाकलो तोच एकदम पोटात जोरात कळ आली, माझा हात आपसूकच पोटाकडे गेला तर हाताला काही तरी ओले लागले..... मी ओरडलो... वोह शट... गोळी मारली मला तू.... असे म्हणत मी खाली कोसळलो.... !

क्रमशः

अंत... सुरवात

आज दिनांक --/--/२००९
काही दिवसापासून गायब असलेले श्रींमत कपडे व्यापारी अजय ठाकूर ह्याचे शव जयपुर एक्स प्रेस हायवेच्या जवळ कुजलेल्या अवस्थेत मिळाले. पोलिसांनी अजून काही सांगण्यास असमर्थता दाखवली आहे फक्त प्रेताजवळ मिळालेल्या वस्तू वरुन ते अजय ह्यांचे प्रेत आहे ह्याची खात्री पटली आहे व शरीर पोस्टमार्टम साठी गंगाराम हॉस्पिटल मध्ये पाठवले गेले आहे- बातमीदार.
________________________________________________
दोन वर्षामागे.....
________________________________________________
मी- हाय दोस्त !
तो- हाय, कसा आहे.
मी- मी मस्त मजेत तु बोल कुठे आहे आजकाल, काय काम चालू आहे ?
तो- मी पण मजेत. दिल्लीतच आहे साऊथ एक्स ला.
मी- अरे, वा! काय करतो आहेस ?
तो- स्वतःचेच काम करतो आहे, गारमेंटचे.
मी- गुड गुड !
तो- अरे खुप दिवस झाले भेटलो नाही आपण, भेटू या का ? आज ?
मी- हो हरकत नाही, आज रविवार मला ही काही काम नाही, बोल कुठे भेटू ?
तो- ओडीसीला ? नको नको मोजो ला भेटू, संध्याकाळी सहाला.
मी- ठीक आहे मोजो ला मी येतो बरोबर सहाला.


फोन कट. माझ्यापासून सिटी मॉल ३० एक किलोमिटर वर होते अजून खुप वेळ होता सहा वाजायला म्हणून मी एक थंड बियर घेऊन बसलो व टिव्ही वर कार्यक्रम चालू केले, तोच पुन्हा फोन वाजला, त्याचाच होता.

तो- अरे राज, एक तासातच भेटू रे.
मी- ओके. चल हरकत नाही, मी निघतो तु पण पोहच.
तो- ठीक. मी येतो आहे मग, पार्किंग मध्ये आल्यावर फोन करेन.
मी- ठिक.

कमीत कमी पाच एक वर्षाने भेट असू आम्ही, मेल वर चॅट वर गप्पा होत असतं पण मागील दोन एक वर्षापासून ते पण बंद झाले होते तो आपल्या कामात व मी आपल्या कामात. पण आज योग आला आहे तर भेटू. गाडी घेऊन जाउ या की बुलेट ह्या विचारात दहा एक मिनिटे खर्ची घातली व त्याचावर थोडा रुबाब टाकावा ह्या उद्देशानेच सरळ मी गाडी घेऊनच जायचे ठरवले व पंधरा मिनिटाच्या एक्सप्रेस वे च्या सफरी नंतर मी सिटी मॉल च्या समोर पोहचलो. पाच एक मिनिटात त्याचा पण फोन आला व तो मोजो मध्ये पोहचला होता. मी फोन केला व म्हणालो..

मी- अबे, आज रविवार मोजो मध्ये कपल इंन्ट्री.
तो- अरे यार एक मिनिट माझी फ्रेन्ड आहे तीला पाठवतो बाहेर तिच्या बरोबर ये आत.
मी- ठीक आहे पाठव नाव काय तीचे ?
तो- रिंकी. ब्लु ड्रेस.
मी- ठीक.

दोन-तीन मिनिटातच रिंकी बाहेर येताना दिसली गेट मधून. मी दुरुनच हाय केले व म्हणालो
मी- रिंकी ? मी राज.
ती- हाय. चल.
मी- ठिक.

मी तीच्या बरोबर चाललोच होतो पण माझे लक्ष तीच्यावरच होते, मी व्यवस्थीत तिला वरुन खाली पर्यंत पाहीले व तीच्या बद्दल काही आराखडे मनात तयार केले, शक्यतो ती कॉल सेंटर मध्ये जॉब करत असावी, पगार चांगलाच असावा, वय जेमतेम २४-२५ व इतर बरेच काही... गेट वर पोहचलो, इन ची इंन्ट्री केली व हातावर वरच्या बाजूस स्टॅप मारुन घेतला, मुली बरोबर फ्री इंन्ट्री व शनिवार-रविवार फक्त कपल्स इंन्ट्री. मोजो एक डिस्कोथेक आहे गुडगांव मधला व चांगलाच मोठा देखील आहे... कित्येकदा आलो होतो त्यामुळे नवीन काहीच वाटत नव्हते पण एरवी मी एकटाच येत असे ते पण सोम ते शुक्र पर्यंतच शनिवार-रविवारी मी कधीच जात नाही मला गर्दी जास्त आवडत नाही हे कारण असावे अथवा मला मोठा डिजेचा आवाज आवडत नसावा पण मी मोकळ्यावेळीच जातो... तेसे आज पण आम्ही लवकरच आलो होतो त्यामुळे गर्दी कमी होती एका सोफ्यावर तो बसलेला होता समोर हॅनीकेन भरलेली असावी ग्लास मध्ये.. मला पाहू तो उभा राहिला व जोरात मिठी मारत म्हणाला..

तो- राज भाई, तुला भेटून खुप आनंद झाला रे.
मी- मला पण भावा, बोल कसा आहेस एकमद बॉडी-बीडी कमवलेली आहेस लेका.
तो- हा हा हा.. जिम करतो आहे रोज गेली दोन वर्ष.
मी- गुड ! ही कोण ?
तो- रिंकी. माझी मैत्रीण.
मी- एक मिनिट. रिंकी, जरा एक काम करशील का ? पाच मिनिट जरा मोकळे सोड आम्हाला. फक्त पाच मिनिट.
ती- हो, हो. इन्जॉय.

ती आपली लगेच उठून समोर डिजे केबीन कडे निघून गेली.

मी- अबे, तुझे तर लग्न झाले आहे ना ? मग ही ?
तो- सोड ना यार...
मी- काय झाले ते सांगतोस का ?
तो- अरे, डिर्वोस घेत आहे मी. फाईल अप्लाईड केली आहे कोर्टात ह्या आठवड्यात होईल.
मी- काय ? तुझी मुले ? दोन आहेत ना ?
तो- हो. एक मुलगी व मुलगा.
मी- त्यांचे काय ?
तो- सोड ना यार, येथे दुस-या कामासाठी बोलवले आहे तुला.
मी- ओके. नंतर बोलू बोल, कश्यासाठी बोलवले आहेस ?
तो- अरे, आज माझा वाढदिवस. विसरलास लेका तू.
मी- ओह शट. विश यू अ व्हेरी व्हेरी हॅप्पी बर्थ डे.
तो- चियर्स. रिंकी... ये रिंकी, कम जॉईन ! चियर्स.

मी तो पॅग घशातून रिचवत होतो पण मी त्याचा चेहरा निहाळत होतो त्याच्या चेह-यावर क्षणाक्षणाला बदलणार हावभाव कसली तरी अनामिक चिंता त्याच्या चेह-यावर दिसत होती तो नाचत होता, हसत होता पण काही ना काही लपवत होता. दोन एक तास पार्टी इन्जॉय केल्यावर मी त्याला म्हणालो...

मी- चल ड्राईव्ह पे चले.
तो- ठीक चल. रिंकी ला ड्रॉप करु या आधी, नाइट शिफ्ट आहे तीची.
मी - ठीक. चल.

आम्ही खाली पार्किंग मध्ये आलो, दोघांच्याकडे पण सेम गाडी होती त्यामुळे मी माझी गाडी येथे पार्किंगमध्येच उभी ठेवली व त्याच्या बरोबर गाडीत बसलो व मागील सिटवर रिंकी. पार्किंग लॉट मधून बाहेर येताना त्यांने जरा नशेमुळे गडबड केल्यावर मीच गाडी चालवायचे ठरवले, मी गाडी चालवत होतो, वसंतकुंजला रिंकीला ड्रॉप करायचे होते, तो नशेमध्ये चूर झाला होता, खुपच बियर पिली होती त्याने. ६०-७० च्या स्पिड मध्ये मी गाडी चालवत होतो व मागील सिट वर बसलेली रिंकी चोरुन चोरुन माझ्याकडे बघत आहे ह्याची मला कल्पना आलीच होती.... तीच्या घरासमोर तीला ड्रॉप केले व ती त्याला बाय करुन माझ्या विंन्डोजवळ आली व बाय करुन एक स्माईल देऊन गेली... मी गाडी वळवली व सरळ हायवे च्या दिशेने चालू लागलो तोच मागे एक फोन वाजू लागला मी मागे पाहीले तर रिंकीच्या हात असलेला फोन मागे सिट वर पडला होता त्याला मी आवाज दिला पण तो फुल्ल नशेमध्ये होता त्यामुळे मीच मागे हात घालून फोन हातात घेतला. फोन वर होम ब्लिंक होत होते म्हणजे रिंकीच घरातून फोन करत असावी, मी फोन उचलला.

मी- हलो, रिंकी ?
ती- हो. स्वारी माझा फोन गाडीतच राहिला.
मी- हो आताच पाहीला मी पण चल मी येतो परत देण्यासाठी.
ती- आता नको, माझी कॅब पण आली आहे मी कामावर जात आहे, एक काम कर परत येताना मला कंपनीमध्ये देऊन जा तू, जर तुला हरकत नसेल तर.
मी- अरे काही हरकत नाही, दोन एक तासाने ह्याला ड्रॉप करुन मी येईन, तुझ्याच नंबर वर एसएमएस कर तुझा कंपनी अड्रेस.
ती- ठीक.

तीने हसून फोन कट केला, ह्याला कुठे घेऊन जाऊ हा विचार करत मी कधी रिंकीचा विचार करु लागलो कळालेच नाही, समोरुन ट्रकचा येणार प्रखर ज्योत माझ्या डोळ्यावर पडल्यावर मी अचानक ब्रेक मारले व गाडी एका बाजूला कलंडत आहे असे वाटले .... व गाडी कश्यावर तरी जोरात आदळली.....


****
क्रमशः




फक्त कथा आहे, कुठे ही साम्य वाटले तर तो फक्त योगायोग समजावा ही विनंती.

(( ती - सहा ओळीत ))

मी आल्यावर तु पळतो का रे?
वासाने व्याकूळ होउन
सांग तू गुदमरतो का रे ?

टनांने वाढला देह काय करावे.
वजन कसे घटवावे कुणास पुसावे
मी पडल्यावर उचलशील कसा रे ?